O retrato da caixa dos mistos

Diante do transo esperanzador que vén de iniciar o nacionalismo/soberanismo galego e os vieiros que a curto prazo se abren, despois dunha división que moitos vemos como primeiro paso cara á esperanza, quen non militamos en partido político ningún pero si nuns principios permanentes e á vez móbiles coma as mereas que fluctúan con maior ou menor éxito no noso país dende hai preto de cincuenta anos dentro das marxes do nacional e o comunal e que fundamentan a angueira do (re)nacemento e a vida digna nesa realidade incuestionable -nesta época todo hai que dicilo- que chamamos Galicia, sentimos a ansia común de darlle unha oportunidade á esperanza. A esperanza ou se fai visible nas rúas, na sociedade, e polo tanto posible, ou vira soño irrealizable. O que consideramos imposible esquécese e os soños esquecidos encóllennos, afastan o horizonte de utopía polo que pulamos. Desexamos desencorar ese soño, que sempre viviu na esperanza. Hai tempo que non abondan as estreitas rúas compostelás no corsé ritual dun día ao ano nin o ritual cuadrianual imposto por quen odia todo o que amamos.

E a nosa esperanza fundaméntase na posibilidade dunha unidade das forzas políticas de esquerda que non cuestionan nin para si nin para a sociedade a cerna republicana que vemos imprescindible para un futuro de progreso libre de protectorados económicos, lingüísticos ou de xénero. Non estamos pola resistencia meduliana nin por puxas fratricidas que só conducen á esterilidade ou a un futuro que se contenta na fábrica de souvenirs: estamos por vivir libres denantes de morrer escravos. En política, e máis neste caso, todas as decisións que se toman buscan manchar as mans. Manchémolas, pois, antes de que nolas corten.

Pensamento I: Porque a monxa católica Sor María, ladroa de nenos e nenas, non foi excomulgada aínda?

O das Fragas do Eume non pode pasar sen máis, sen culpables e sen condenas. Desgraciadamente, todo parece indicar que, coma noutras ocasións, así ha de acontecer. Mañá deberíamos convocar outra folga xeral indefinida mentres os/as responsables primeiros e últimos deste crime (crime é palabra que empregou o Presidente da Xunta na comparecencia pública ao respecto) non paguen civil e penalmente o desleixo, o abandono, é dicir, a isca. Pagar con cartos e con cadea, por esta orde.

Primeiros.

Polo que vimos de dicir, temos tamén a obriga de volver unha vez máis a revisar a arqueoloxía sistémica e evidenciar as eivas que posibilitan que atentados coma o da queima das Fragas do Eume (onte o Prestixe, mañá…) permanezan cos principais responsables impunes nos seus postos públicos, cando non premiados por unha xestión criminal. Por principais referímonos a quen desde as súas responsabilidades de xestión permiten que o monte se transforme nun polvorín. Mediante a estetización da carraxe, chamémoslle folga, resistencia ou o que sexa, e o emprego responsable e radical dos medios legais ao noso alcance, debemos facer que o escarnio e a xustiza caia sobre eles.

Últimos.

As condicións que determinarán a contemporaneidade futura, dende os espazos fabrís aos barrios máis deprimidos, dende calquera aldea aos pisos que aínda manterán a placa co xugo e as flechas, dende os desafiuzamentos ás ocupacións e repoboacións rurais, a significación social do proceso de concienciación nacional require dun paso previo: a valorización de cada centímetro do noso país e a superación da servidume. Non é algo sinxelo, máis cando queda pouco que defender e moito por reconquistar. Quen estamos na tarefa non somos unha etiqueta xurdida ao abeiro das condicións impostas, como unha “comparsa útil” á procura dun “patrimonio a valorar”. Estamos aquí para enfatizar a necesidade de preservar a vida fronte ao malvivir. Unha vida afectada pola desaparición. Polo lume, física e metaforicamente.

Hoxe.

Dende o goberno de Galicia menten no número de hectáreas queimadas. Menten nas consecuencias do incendio. Menten nos medios dispostos para a extinción dos lumes. Menten, menten e menten.

Folga: derivada do verbo folgar: descansar, tomar azos despois dunha fatiga. Á súa vez do latín folligare: arfar, alentar, con base na idea do camiñante que se detén para recuperar o alento no alto dunha costa. Na 4ª entrada do Gran Xerais: Interrupción do traballo realizada con fins reivindicativos.

Pero quen abusa no folgar é un folgazán. Folguista e folgazán teñen, polo tanto, a mesma orixe. Diríamos que mesmo a etimoloxía está da parte do Gran Capital. Noutras linguas o camiño foi outro: grève en francés, sciopero en italiano, Streik en alemán, strike en inglés. En grego? En grego estanna redefinindo.

Xeral: adxectivo referido á totalidade dos individuos, das cousas ou dos feitos, que prescinde de casos especiais ou detalles, que afecta a todas as partes, común. Do latín genus/-eneris: pobo, nación, xénero, mesmo os xenerais, que son os que queren mandar en todos. Pero tamén liñaxe, especie. No que nos interesa: que afecta á xeneralidade dos traballadores/as, á totalidade.

Folga xeral ou folga total, polo tanto, fronte a folgas parciais.

Segundo biólogos do Instituto para o Descubrimento das Evidencias Mariñas os peixes non son propios do mar. Nun recente estudo financiado pola Federación de Conserveiras Unidas, os anteditos biólogos observaron a existencia de peixes nos ríos e nos lagos, mesmo nalgunhas fontes, o que evidencia que os peixes non son propios do mar. A existencia destes en lugares fóra de mares e océanos «no deja lugar a dudas», din os biólogos. Para maior xustificación, o medio mariño, argúen, está colonizado tamén por mamíferos e vexetais “de toda la vida”. Este descubrimento posibilitará, “en aras de un equilibrio justo” e despois das queixas plantexadas polos crustáceos, segundo vén de facer público a Asemblea da ONU, que os peixes sexan despoxados de todo dereito de posesión e uso sobre as augas intercontinentais, continentais e gasosas (pensando nos peixes voadores). Nada se di de fontes e acuarios, que se conservarán, ao parecer, como xenerosas reservas naturais e se xestionarán como protectorados pola devandita Federación. Como compensación por tantos anos de abuso, a cada peixe cortaráselle unha aleta e serán obrigados a alimentarse só nas horas nocturnas.

En total conivencia coa Asemblea da ONU e practicamente nos mesmos termos se manifestou o Alto Comisionado para a Defensa dos Ciprínidos, quen engadiu que calquera tipo de lexislación favorable ao libre e feliz desenvolvemento da vida piscícola debería ser derrogada de inmediato en aras dunha sá e pouco discriminatoria convivencia co resto de especies mariñas. E engade que “xa é con tempo”.

Algúns peixes expresaron o seu total acordo coa nova liña lexislativa que se vén de abrir como consecuencia destes feitos e engaden que o sentimento de culpabilidade non os deixaba vivir.

Porque agora que ETA declarou a fin da violencia non deixan de sacar na tele as asociacións de vítimas? Acaso España tiña en ETA o seu máis importante factor de cohesión? Celebramos a fin da violencia.

A policía española detivo a semana pasada seis persoas en Vigo, Padrón e Lugo. A ofensiva político-xudicial e a mediática coordináronse con precisión á hora de criminalizalas. Da mesma maneira que España só recoñece a cidadanía aos súbditos, a presunción de inocencia unicamente funciona para violadores, para banqueiros ou para eses cargos que cando xuran defender a Constitución parecen xurar tamén a suspensión da súa validez nos casos de rebeldía política.

O tratamento dado polas televisións, radios e xornais de masas lembra a posta en escena do totalitarismo: narración de delitos consumados (?) fronte a descrición das acusacións; conculcación do dereito á imaxe pública; descontextualización de declaracións para engadilas á condena sen xuízo precociñada na dirección dos medios; violación da intimidade e do enderezo familiar; criminalización (xa ocorrera tras o desaloxo da Sala Yago) que chega ao patético extremo de transformar en arma terrorista unha garrafa de gasolina baleira ou tres teléfonos móbiles.

O Estado español continúa facendo méritos para figurar en cada guía de atropelo aos dereitos humanos que se publica no mundo. Todo indica que a represión se recrudecerá; mentres, moitos galegos e galegas persistiremos na nosa negativa a asumir que a Nacionalidade Única e o Capitalismo usurpen a palabra democracia.

Nas Redes Escarlata queremos facer expresa unha inequívoca mensaxe de solidariedade coas persoas detidas e coa súa contorna familiar e social.

Compostela, 6 de decembro de 2011

Só unhas pingas nun mar de merda:

Paco Vázquez: Chama fundamentalistas aos manifestantes laicos.

Cárlos Dávila: Titula o seu último libro Diarios de un insurgente (Crónicas y sucedidos de la resisencia antisocialista) (sic, sic e resíc).

Xosé L. Baltar Pumar: Defínese coma “cacique bueno”.

Gloria Lago: Aférrase á palabra liberdade para tallar a máis mínima (re)conquista social do idioma galego e chámalle malotes aos de Galiza Nova.

Novacaixagalicia: Aplica o verbo pemitir de maneira que mandar traballador@s ao paro e reducir servizos pareza unha boa noticia: “La reestructuación de la red comercial ha permitido el cierre de 221 oficinas”.

Rouco Varela: O purpurado, delegado en España da multinacional católica, valora positivamente a ausencia de intoxicacións etílicas nas JMJ mentres a súa empresa incita ao consumo de alcohol nas misas.

…

http://www.xornal.com/artigo/2011/08/19/politica/bng-propon-reestruturacion-da-deputacion-ourense/2011081919440900593.html

Logo haberá un mes que se pode visitar en Allariz unha das mellores exposicións de obra gráfica que vin na miña vida. Digna de calquera museo do mundo, o título non pode ser máis simple: Mostra Internacional de Obra Gráfica: un percorrido ben pensado polas máis variadas técnicas, dende a litografía á impresión dixital. Quen comisaría a mostra, Miguel Mosquera, que demostra admiración, coñecementos, sensibilidade e capacidade excepcionais, dirixe e traballa na empresa Impresión Arte na mesma vila, negocio heterodoxo no que tanto se imprimen libros como se confeccionan láminas artísticas ou se deseñan carteis de actos. Dime Mosquera que os traballos de xestión e preparación desta exposición, incluida a consecución de permisos e obras, foron montaña ao longo de cinco anos. A feliz resolución, froito da súa iniciativa, xunta por fin na vila do Arnoia o que moitas cidades quixeran para si: é honra para os/as alaricanos/as. A vila ourensá non só é a primeira parada dun longo periplo que levará a mostra por outras cidades e vilas do noso país, senón que é o útero no que esta exposición foi pensada e xestada dende o inicio. Moitas mercedes ao mentado comisario e a quen con el boureou arreo nesta tarefa. A partir do día 15 deste mes a mostra marchará á Coruña, onde non dubidamos que encontrará a fortuna en público que a gran cidade do norte lle pode ofrecer. Para consultar calquera detalle, aquí: mostraobragrafica.blogspot.com

Non foi posible recoller a totalidade da exposición nunha sala de arte, insuficiente a única -A Fábrica- que existe na vila, senón que houbo de se dividir e repartir entre museos e tabernas dado o número de pezas que a compoñen. Así, no primeiro andar da casa museo de Vicente Risco, onde se recollen a maior parte das obras, no bar A Micalla e na devandita sala A Fábrica.

A multitude de autores internacionais que se expoñen non lle outorga a mostra, nin de lonxe, un pouso anárquico que puidese dificultar a comprensión e a apreciación das obras. Ben ao contrario, existe baixo o magma cromático un rexo fío condutor que, tensado maiormente entre o Madrid do colectivo El Paso e a Catalunya do colectivo Dau al Set -mais dando a volta, como xa dixen, en canta esquina un/unha autor/a puido apañar a tensión das cores-, une sobre un só camiño a totalidade da exposición. Esta mostra converterase, non o dubidamos, nun guieiro, nunha xuntanza antolóxica que ha perdurar na memoria de quen abra a fiestra da mente á cor e as formas. Tamén no exemplo práctico dun traballo magnífico de recompilación do que foi o sinal de identidade dunha nova visión da arte gráfica no pasado século.

O marco temporal da exposición cínguese ao século XX, xa dixemos; se atendemos á procedencia dos artistas, alén dos dous grupos artísticos xa sinalados e superando as fronteiras xeográficas máis inmediatas, sobrancean os autores europeos de dilatada formación en Berlín, París ou Londres, pero tamén autodidactas ou autores que achegan as súas obras mesmo dende o Xapón, como Kumi Sugaï e Tadashi Asoma. Estamos, en definitiva, diante dunha suculenta galería de paseos e relembranzas polo mellor da arte gráfica do século XX, na que se nos dá conta dos puntos esenciais que habian de configurar a arte actual e a formación na que beberon autores que hoxe expoñen por todo o mundo. Unha galería onde o sol entra a eito e bate nas paredes e debuxa desexos e derruba certezas e transforma evidencias nas mais tenues rugosidades que a percepción se esforza en entender. É entón, cando a viaxe destila as súas esencias, que chegan eses inexplicables atributos que medran como tumores e nos acompañan sempre. Todo isto non importa demasiado se non se planta un diante das láminas e deixa que as formas e as cores e a escuridade e o movemento se baleiren no oco que os grises tempos actuais teñen morto no fondo dos ollos. É por iso que recomendo moi vivamente a visita a esta exposición en calquera lugar no que a amable lectora a poida atopar. Todos os colexios deberían programar cadansúa e, moi especialmente, os responsables de todas e cada unha das concellarías de cultura do país, onde tanto burro pace no Marca tras a mesa que esta pírrica democracia lles concedeu (véxanse as ridículas declaracións da concelleira de cultura da Coruña respecto á galeguidade dos actos que se viñan convocando dende o bipartito municipal).