O IATE DE TAPIAS/ELES

Coma un dedo de aceiro acenando acusador cara ao Pobo, a proa do iate de Fernández Tapias asoma por riba dos muros de Factoría Naval de Marín. A metáfora ten o saibo daquel póster, o de I want you for US Army, que nos EEUU empregaron nas campañas de recrutamento de mozos dispostos a dalo todo, a vida desde logo, por Maquieiro nas Guerras Mundiais. I want you for US Army, podería preguntar tamén Fernández Tapias, de alto pucho branco e barba cumprida, coas maneiras do Tío Sam, porque ambos están a falar da mesma patria. A do diñeiro. Ergue o dedo coma un revolver cara ao Pobo e ameaza máis que inquire: que podes facer ti, camareira, repartidor, caixeira, albanel, soldadora…, polo País? Ou o que é o mesmo: que podes facer por min?

O éxito chegou ca efectiva consecución de patriotas do sistema. Dalo todo pola terra era cousa de románticos, hoxe das clases baixas. Cumpría máis. Cando caeron as Torres Xemelgas non se deixaba de repetir que aquilo era o mesmo que se atentasen contra nós. Nunca tal se oíu cando son palestinas/as as asasinadas.

A grande obra do XIX foi sentar as bases para a creación dun Exército global que en calquera parte do mundo recoñecese e expropiase o interese nacional, pero que tamén distinguise e combatese o seu antagonismo, a Ameaza Global, que se sitúa sempre abaixo e á esquerda. A profesionalización dos exércitos naceu para velar pola eternización da usura global coa xustificación de levar a Democracia onde din que non existe. A patria organizada baixo outro sistema xa non sería Patria, senón outra cousa nas mans do inimigo; peor se este é interior. En España, o traballo do 36 foi completado con gran éxito por Felipe González.

Non podemos deixarnos enganar, entón, polo óxido que cobre o poderoso dedo de Tapias. O capitalismo hao remozar; ten esa virtude e tamén a contraria. E non hai máis. Todo rematou coa capitulación da esquerda neoliberal e co esgotamento da esquerda extraparlamentaria. Só nos queda a certeza de saber que ningunha inxerencia nos será recompensada senón a de obedecer, porque así nolo pide a verdadeira patria, o Mercado. De non ser así, este mesmo dedo ha servir para nos esmagar, igual que do 36 ao 75 esmagou canta podremia prendía e inzaba.

No camiño das formigas/Nós

Non é un proceso automático. Saber máis; coñecer. Recoñecerse. Entre a lama, entre a frouma, entre a cinza políticas, un gromo verde. Por iso na vida de toda persoa debe trunfar, polo menos, unha revolución. A da consciencia. O mesmo cabe esperar para cada xeración; para cada nación. Para elas, as mulleres, ademais, o centro do escenario alcanza as catro paredes e hoxe aínda todo vira moito máis complicado: a independencia, tamén dos corpos, do pensamento, da acción, a reacción, a creación e a elección, lexitima toda contestación rotunda, non só ante a vida, contra a conduta responsable dunha pantasma, dunha lenda, aínda do amor.

Sabíao Joyce Johnson, en segundo plano respecto a Kerouac naquel portrait símbolo da última xeración norteamericana consciente cuxa revolución había estourar, corrixida e aumentada, miles de días e quilómetros despois e lonxe deles/as. Falamos da Beat e da Compostela do 68, despois iconicamente París. A diferenza é que daquela Compostela derivou o noso primeiro Premio Nacional de Literatura e boa parte do que hoxe somos e arelamos, e daquel París esbardallan laconicamente os Glucksmann, e máis, con vontade de profetas.

Idiosincrasias quizais, lonxe daquelas ferramentas do coñecemento que funcionaron como repudio para a febre que abouxaba -e abouxa- especialmente coa falsa novidade antifeixista e guedelluda daqueles cincuentas e sesentas nos que unha visión tolerante e a radical non violencia alicerzaron o eclecticismo no que hoxe suauga Obama e onde espella a súa esquerda cósmica, psicodélica e misérrima o BNG. Xa o dixeron, e moito mellor, as Redes Escarlata.

Conmemorar, logo, o fetiche da subversión ou subverter? Sacralizar o laicismo ou apostatar? Hoxe só hai palestinas ou camisolas coa face do Che, e aqueles que abandonaron a articulación dunha nova contestación revolucionaria alicerzan en bulleiro un camiño lamacento de por si.

Digo que coma os soños, as revolucións sempre nacen paupérrimas, cun inicio persoal e dubitativo; o alcance poderá ser individual, e xa non estaría mal, ou mundial, no mellor dos casos. E en ambos casos o resultado poderá ser definitivo -e definidor- ou revisionista –e deficitario-. O abano que media entre os extremos de entrambas posibilidades só é un camiño, consciente ou non, sempre cara o mesmo lado. O do bulleiro. Mais en todo caso, coma o fungo de Hiroshima, a orixe será traumática e a consecuencia, ademais, imborrable.

Era o tempo, dicía, de In the road e d’O crepúsculo e as formigas, e eiquí, ao pé de Rosalía en pedra e a carón das xentes do mar da Arousa, atroou a voz rexa do mestre de Trasalba para louvor e santidade laica e republicana do mestre de Cambados. E en galego, coidadiño. A comuñón estaba servida e o camiño –sempre o camiño- xa non admitía recúa.

Eramos nós. Como tamén fomos nós os que descemos a Sierra Maestra contra o oprobio. Como fomos nós as que tomamos o Nova York da Beat, só que en 1848 e contra a aldraxe escollemos morrer queimadas. A Bastilla. O Pazo de Inverno…

A fin é que non hai fin; que o obxectivo é longo e largo coma a Historia. E a Literatura ergueuse en camiño.

Eramos nós. Porque nos aferramos á posibilidade da Nación; esta Nación que, a diferenza do Estado que nos oprime, sempre se dexerga como futuro. Como único futuro. A escolla do camiño do bulleiro, máis longo e enlamado, só é burocracia que saberemos limpar.

Queremos só deixar enunciado, unha vez máis, que nesta terra será finalmente a lentura das mulleres e dos homes que nos alimenta a que fará cumprir a vontade das clases populares, que serán chamadas finalmente a exercer os nosos dereitos políticos.

Eramos nós. E volveremos ser Nós.