UN DESEXO COUTADO

Resulta que en Galicia hai montañas e galeg@s. Resulta que somos pouc@s, cada vez menos, pero habitamos moito. Resulta que a distribución poboacional vén de lonxe, é mala de cambiar e a xente vive nas súas casas e as casas están aí, xusto por onde ten que pasar o tren, a autoestrada, a pista forestal. Resulta que levamos toda a vida sendo expropidad@s, e onde a expropiación non é posible desafiúzase. Pero ás veces nin así, e queda unha “curva difícil”, un desafortunado terraplén. Porque, xa o dicía Larra (outro Mariano) con outras palabras, Galicia e @s galeg@s tamén somos difíciles para as cousas do progreso. Resulta que para sortear casas e montañas calquera trazado viario precisa de inversión abonda. Se esa inversión non chega o resultado é, simplemente, un apaño, unha chapuza que tarde ou cedo cobrará a cativeza institucional, a dependencia. Máis cando vemos que ACS regalou en B ao PP parte do que non investiu na construción do tramo no que se produciu o fatal sinistro. Indignante e doloroso.

Pero en calquera caso, como se di no título, quería falar dun desexo. Nas primeiras horas da catástrofe do día 24 pairaba sobre Angrois o morcego da peor España. Aquela que desexa sangue para alimentar a súa mentira. A mesma España que chora a fin de ETA e que ve na palabra ATENTADO, na posibilidade material desta palabra, un refuxio para a súa loucura.

O meu desprezo para quen desexa a morte. Aquí estamos ca vida e a vida nestas ocasións está c@s mort@s e as súas familias, e c@s ferid@s.

A culpa, logo, non vai ser da alta velocidade dun tren de alta velocidade que naceu con recursos obsoletos como a carencia do axeitado sistema de freado. Tampouco de quen espella a súa vaidade política nunha Alta Velocidade nin necesaria nin demandada. Vai ser d@s galeg@s por vivir nas súas casas e da física por ser tan radical.

 

Para Celtia e Eva, veciñas de Xunqueira de Ambía, caras coñecidas para quen isto escribe, a quen a vida deitou ás portas de Compostela e no meu corazón para sempre. Para todas as vítimas deste crime.

Defensa persoal

CAFÉ

Todo neste mundo se está facendo cara ao individualismo. Mesmo as máquinas do café: unha cápsula, para un, que nin perfuma a casa co aroma familiar dunha mañá de inverno, un plan de asalto ao ceo.

Hoxe sería impensable o “café para todos”. O gasto, inasumible; o traballo, impropio do noso tempo e tecnoloxía.

Pero un poeta levántase unha mañá, bota unha ollada pola fiestra, as vacas pacen a calma do seu bafo, “Outas Árbores contra o sol”, prepara o “café de facer poemas” e o mundo cobra sentido.

NORMALIZACIÓN

Dúas mulleres falan na terraza dun bar. Ao seu lado, un par de rabecos pacen garavanzos dunha minifonte, desas que teñen unha asiña para coller sen queimar os dedos no prebe. Un di: “¿O que vostedes falan é galego?”. “No, no”, di unha, “español”. “Ah”, di o tipo, “es que yo soy gallego y creía que ustedes hablaban gallego”.

“EL CAMINO DE LA PONDERACIÓN”

O ABC segue na súa “ponderada” liña. A que iniciou hai moito, como xornal vedraño que é, e que acadou cumios dificilmente superables nas últimas fábulas dedicadas ao noso país.

Martiño de Dume tamén pedía ponderación nas conversas cos cons e coas fontes pero non logrou tirar a bruma máxica que segue a envolver a concepción de Galicia para quen só quere ver meigas e polbo á feira. Polo tanto mal podemos calibrar, ou ponderar, as palabras de Juan Soto no seu artigo do día 3 ao non termos a certeza de se canta ás fadas ou ao nubeiro.

Por fixarmos conceptos acudimos ao dicionario da Academia, onde se di de ponderación o seguinte: Consideración e mesura no que se di ou fai.

Se a ponderación implica pensar, opinar, valorar, mesmo controverter e resolver baixo as normas da cortesía e a xusteza, consideramos que aquela, a ponderación, sempre foi implícita aos debates e decisións da Academia Galega. Con ou sen Ferrín na presidencia dunha casa soberana, en todo caso, sen ponderación.

Seguimos o fío. Na segunda acepción da entrada ponderar di: Presentar as calidades de algo ou alguén como máis grandes ou máis importantes do que en realidade son.

Poeta premiado e de singular perfección, Xosé María Díaz Castro non precisa de ningún tipo de ponderación. Nin no sentido que se vén de indicar. Falan as súas obras, que non se reducen nin a Nimbos nin moito menos ao poema Penélope. A forma, que sempre fai parte do fondo, e agora falamos de Juan Soto, tamén pode constituír un exercicio de mesquindade.

E é que coma na contemporanía de Martiño de Dume, Juan Soto non ve pedras onde hai pedras nin regueiros onde só hai regueiros. Onde di:

Son aquela pena nubra
que de mofo entrenzaba
a lonxe voz do poeta,
cando aínda non sabía
que era pra ela
o que aquela voz narraba.

(María Mariño, Palabra no tempo 1963)

Soto ve unha adúltera; onde di:

Saber que está un á morte
e o corpo é unha paisaxe de batalla:
unha carnicería no cerebro

(Lois Pereiro, Poesía última de amor e enfermidade 1995)

Soto ve un ionqui; e cando Vidal Bolaño afirma no prólogo á edición castelá d’As actas escuras que escribiu “para cambiar o mundo” ou “para contribuír á liberación nacional popular das clases traballadoras e das camadas populares galegas”, Soto, como a Fiscalía, ve un terrorista.

Ao cabo e na ponderada liña do ABC, todos cómplices dos peores delitos. Todos defensores da lingua galega, filoterroristas e amigos de Ferrín.